Parbleu, waar is mijn monocle?

Volgend plan voor komende tijd: intellectuele verdieping.

De theorievakken op school kosten weinig tijd en nou ook niet direct veel mentale inspanning.

Dus ik moet maar eens weer meer gaan lezen, beetje klassieke muziek luisteren wellicht, en als ik ooit nog in de stemming kom voor longkanker; pijp roken.

Het boek waarin ik deze week begonnen ben kan me vooralsnog niet erg bekoren.
De heks en de archeoloog van Hubert Lampo wordt gekenmerkt door stroperige zinnen vol adjectieven en tal van metafysische constructen van bedenkelijk allooi.
Bovendien is het een correspondentie tussen twee mannen, maar vreemd genoeg hebben ze beide precies dezelfde stijl, woordkeuze, zinsbouw, hetzelfde idioom en voorliefde voor mythologiserende beeldspraak. Stiekem is het natuurlijk gewoon Ome Hubert, die zijn bloemrijke taalgebruik niet wenste aan te passen voor zoiets triviaals als geloofwaardigheid.
Toch is het interessant en zal ik maar eens verder lezen.

Voor degenen die echt verbale poep willen aanschouwen, ik wil u deze pagina's uit een 'maatschappij kritisch sprookje', zich afspelend in een computerspel, niet onthouden: Adamant.exe

Dank u Ans Wiechmann, door u krijg ik het idee dat ik ook best kinderboeken zou kunnen schrijven.